ฟังแล้วน้ำตาซึม ชาคริต แย้มนาม กล่าวถึง เร แมคโดนัลด์ เป็นครั้งสุดท้าย

ในพิธีฌาปนกิจ เร แมคโดนัลด์ เมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2569 ชาคริต แย้มนาม ได้กล่าวถึงเพื่อนรักเป็นครั้งสุดท้าย ท่ามกลางครอบครัวและคนใกล้ชิดที่มาร่วมส่งเร โดยเจ้าตัวย้อนถึงความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นมาตั้งแต่วัยเด็ก ทั้งคู่เติบโตมาด้วยกัน ผ่านทั้งช่วงเวลาที่มีความสุข การทะเลาะกัน น้ำตา และเสียงหัวเราะ ก่อนต่างคนต่างแยกย้ายไปมีครอบครัว แต่ทุกครั้งที่กลับมาเจอกัน ความสนิทสนมก็ยังเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน

ชาคริตกล่าวว่า “ตั้งเเต่จำความได้มีเรอยู่ในชีวิตมาตลอด เราสองคนโตมาด้วยกัน ไปไหนมาไหนด้วยกัน ตอนเด็กๆชอบมีคนถามว่าเราสองคนเป็นพี่น้องกันหรือเปล่า เราก็จะบอกว่า “ใช่” เรารักกัน ทะเลาะกัน เดี๋ยวก็กลับมาคืนดีกัน มีเสียงหัวเราะ มีทั้งน้ำตา

ไม่ว่าสุขหรือทุกข์เราก็ผ่านเรื่องนั้นมาด้วยกัน สมัยเรียนยังมีคำพูดเล่นๆเลยว่า “เห้ย .. นี่เราเพื่อนน้อยจังว่ะ สงสัยเราไม่มีใครคบ” เเต่ว่าไม่จริงเลย เพราะตลอดในชีวิตของเรา เราได้สะสมมิตรภาพ ขอบคุณทุกคนจริงๆที่อยู่ที่นี่

มีสิ่งหนึ่งที่ผมเชื่อว่าทุกคนจะสัมผัสได้เวลาที่เราอยู่ใกล้ๆเรนั่นคือความสบายใจ การที่เราได้เป็นตัวของตัวเองอย่างเต็มที่ เรเหมือนมีพลังวิเศษบางอย่าง เรสามารถดึงเวอชั่นที่ดีที่สุดของเราออกมาได้ นั่นคือพลังของเร เขาทำให้เรายิ้มเเละหัวเราะได้ โดยที่ไม่ต้องทำอะไรเลย เพราะเเค่เค้าเป็นตัวของตัวเอง

สำหรับผมที่โตมากับเรเป็นเวลา 40 กว่าปี จนเราต่างคนต่างมีครอบครัว อาจจะไม่ค่อยได้เจอกัน นานๆจะได้คุยกัน ปีนึงอาจจะเจอกันเเค่ครั้งสองครั้งเเต่ทุกครั้งที่เจอกัน มันเหมือนเพิ่งเจอกันเมื่อวาน ไม่เคยรู้สึกว่ามันห่างกัน เรากลายเป็นเด็กสองคนนั้นที่มีเสียงหัวเราะ มีความกวนใส่กัน พูดถึงเรื่องไร้สาระ เราสามารถปลดปล่อยความเครียดของตัวเราออกไปได้ ผมเชื่อว่าเรไม่ได้มอบความรู้สึกเเบบนี้ให้กับผมเเค่เพียงคนเดียว ไม่ว่าคุณจะรู้จักเรในฐานะเพื่อน พี่ น้อง เพื่อนร่วมงาน เรจะทำให้เรามีความรู้สึกที่ดี”