ก่อนอื่นเลยทางทีมงานต้องขอแสดงความเสียใจกับ “เก่ง วงเฟรม” ที่ล่าสุดได้ออกมาโพสต์ข้อความสุดเศร้า หลังสูญเสียพี่ชายอันเป็นที่รักไปอย่างไม่มีวันกลับ ท่ามกลางความอาลัยของคนใกล้ชิดและแฟนๆ ที่เข้ามาส่งกำลังใจให้กันอย่างต่อเนื่อง
ขอบคุณนะพี่… ที่เกิดมาเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของผม และผมก็ดีใจที่สุด ที่ได้เกิดมาเป็นน้องของพี่ เรามีแม่คนเดียวกัน แต่เราเกิดห่างกันเกือบ 30 ปี พี่โตมาก่อน เหนื่อยมาก่อน เจอโลกมาก่อน แล้วก็ยืนคอยอยู่ตรงนั้น ในวันที่ผมยังไม่รู้จักอะไรเลย ขอบคุณที่ดูแลผม ขอบคุณที่ปกป้องผม ตลอดทั้งชีวิตของพี่ ไม่ว่าชีวิตพี่จะอยู่ในสถานะไหนก็ตาม
ขอบคุณที่พาผมรู้จักกรุงเทพ พาผมไปกรุงเทพครั้งแรก ตอนผมอยู่ ป.3 ขอบคุณที่พาผมไปกินกะเพาหมูกรอบครั้งแรก ที่อยุธยา และวันนั้น… ยังเป็นครั้งแรกในชีวิตของผม ที่ได้ไปอยุธยา พี่ไม่ได้แค่พาผมรู้จักเมนูหนึ่ง แต่พี่พาผมรู้จักโลกอีกใบหนึ่ง ตอนเด็ก ๆ พี่ชอบมาแอบหอมแก้มผม ตอนผมหลับ บางครั้งผมก็รู้สึกตัว
แต่ผมเขินที่พี่ชายคนโตมาหอมฟอด ๆ ผมเลยแกล้งหลับต่อไป ในวันที่ผมไม่มีเงินไปโรงเรียน พี่ก็ชอบแอบเอาแบงก์ร้อย มายัดใส่มือ หรือใส่กระเป๋าผม ตอนผมหลับอยู่เสมอ บางครั้งผมตื่นมาก็ยังสงสัย ว่าเงินมาจากไหน จนพอพี่ทำแบบนี้บ่อย ๆ ผมก็เลยรู้… ว่าพี่ดูแลผม แม้ในตอนที่ผมไม่รู้ตัว ตั้งแต่วันที่แม่จากพวกเราไป เมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้ว พี่ก็คือพี่ชายคนโต ที่ทำหน้าที่ได้ดีที่สุด เพื่อน้อง ๆ ทั้ง 5 คน โดยไม่เคยบ่น ไม่เคยถอย
แต่มีอยู่หนึ่งสัญญา ที่ผมทำไม่ได้จริง ๆ พี่… ผมเคยสัญญาว่าจะพาพี่ขึ้นเครื่องบินให้ได้ แต่วันนี้…ผมทำไม่ได้ ผมอยากพาพี่ไปทำ “ครั้งแรก” อย่างที่พี่เคยพาผมไปทำหลาย ๆ ครั้งแรกในชีวิต แต่พี่รู้ไหม… วันนี้พี่ได้บินจริง ๆ แล้วนะ บินสูงกว่าเครื่องบิน บินขึ้นไปบนฟ้า ฟ้าที่ไกลแสนไกล ไกลจนผมมองไม่เห็น แต่ผมเชื่อว่ามันสวยงาม พี่ได้เจอแม่แล้วนะพี่โต้ง แม่ของเรา…แม่หวี พี่ได้เจอพี่แต้วแล้วด้วย น้องสาวของพี่ และเป็นพี่สาวของผม
ฝากบอกแม่ให้ผมด้วยนะ ว่า “ผมคิดถึงแม่” ฝากบอกพี่แต้วด้วย ว่าผมคิดถึงพี่มากเหมือนกัน พี่ไม่ต้องเจ็บ ไม่ต้องปวด ไม่ต้องทรมานแล้วนะพี่โต้ง พี่รู้ไหม… ตอนที่ผมโพสต์ขอเลือดกรุ๊ป O ให้พี่ พี่ ๆ น้อง ๆ เพื่อน ๆ ของผม เขาช่วยกันแชร์ ช่วยกันเต็มที่มาก จนผมตอบคอมเมนต์แทบไม่ไหว ผมซาบซึ้งใจทุกคนจริง ๆ น้องของพี่คนนี้ มีคนรักมากมาย ผมขอความช่วยเหลือให้พี่ เขาก็ช่วยกันสุดหัวใจ ถึงวันนี้… เลือดที่มีคนมาบริจาค พี่จะไม่ได้ใช้แล้ว แต่เลือดเหล่านั้น จะได้ไปช่วยชีวิตคนอื่นต่อไป ผมเชื่อว่าพี่ต้องยิ้มแน่ ๆ
ถ้าพี่รู้ เดินทางปลอดภัยนะครับพี่ พี่ชายของน้อง พี่ได้เดินทางไกลมาก ไกลที่สุดเท่าที่คน ๆ หนึ่งจะเดินทางได้ จนกว่าจะได้พบกัน ณ ที่ใดที่หนึ่ง ในเวลาที่เหมาะสม รักพี่สุดหัวใจ พี่ไม่ต้องห่วงทางนี้นะครับ ผมจะดูแลพี่ ๆ พี่ ๆ จะดูแลผม พวกเราน้อง ๆ ที่เหลืออีก 4 คน จะดูแลกันให้ดีที่สุด พี่พักผ่อนได้แล้วนะครับ นาย วสันต์ ประคำทอง 23:30 วันอาทิตย์ที่ 11 มกราคม 2569 อย่าลืมฝากบอกแม่ของเราด้วยนะ ว่า “ผมคิดถึงแม่” … จาก น้องเก่ง น้องคนสุดท้อง ถึง พี่โต้ง พี่ชายคนโตของผม
